botervliegje.reismee.nl

De tweede dag in Valencia

Woensdag 27  november 2019

De storm heeft ons vannacht een beetje parten gespeeld, we verblijven op de vierde etage en dus dat vangt veel wind. Klapperend raam en rolluik hielden ons soms wat uit de slaap. Het koelt ‘s avonds flink af. 

Vandaag gaan we fietsen, maar die moeten eerst gehuurd worden. De huisbaas had ons een adres daarvoor gegeven en daar zijn we naartoe gelopen. We konden twee gewone fietsen huren, niks bijzonders met een mandje voorop en een hufterproof slot. 

Vol goede moed gaan we tegen de wind in en een beetje vals plat bergop de route door de drooggelegde rivierbedding beginnen. Eerste halte het Calatrava museum voor wetenschap, een heel apart gebouw, typisch Calatrava. 

Binnen veel over wetenschap dat vooral de jeugd moet aanspreken. Veel dingen mag of moet je zelf doen. Na een tijdje hadden we het wel gezien en onder het genot van een versnapering eindigde onze tour. 

Op de fiets via de rivierbedding naar het zogenaamde bioparc helemaal aan het einde van de bedding, toch zo’n dikke 9km. 

Alles over prima fietspaden zonder autoverkeer, daar was niks van te zeggen, alleen de fietsen zonder enige ondersteuning en met wind tegen dat hadden wij ons anders bedacht. Eindelijk dachten we dan het bioparc bereikt te hebben, maar buiten een paar ganzen en eenden was er niks bio te beleven. 

Dus terug maar weer, met het voordeel dat de wind mee zat. Halverwege echter voelde ik de achterband steeds verder leeglopen en werd het trappen steeds moeizamer. Op het laatste zuchtje lucht zijn we bij ons penthouse aangekomen. 

Ja het is een prachtig penthouse maar je moet er wel wat voor over hebben want met bijna 90 treden kost het wel wat energie. 

Na even rust gaan we naar de fietsen winkel om de fietsen dan maar in te leveren. We krijgen de borgsom netjes gecrediteerd en ook de teveel betaalde dag. Dan zoeken we nog een keer het strand op, maar nu bij daglicht en gaan weer terug om de nodige inkopen te doen. 

En passant nuttigen we ieder een kleine pizza bij de lokale bakker. 

Moe maar voldaan nemen we een rustige avond. 

We zijn nu echt in Valencia

Dinsdag 26 november 2019

Eindhoven is een fijne plek om je reis te beginnen. Alles gaat heel rustig en gemoedelijk, kortom een verademing vergeleken bij Schiphol. Precies op tijd vertrekt ons vliegtuig. Nou ja, “ons vliegtuig”, we hebben misschien een of twee schakelaartjes ervan mogen financieren. Plan is dat we om 09:20 aankomen. Punctueel landen we na een rustige vlucht in Valencia. Met de metro gaan we de stad in, een prima verbinding. Inmiddels krijgen we een appje van de verhuurder, Eric, die ons al opwacht. De flat is nog niet helemaal op orde, er wordt nog geveegd en gepoetst, maar om 14:00 kunnen we erin. Nu alvast de bagage achtergelaten. Eric is zo vriendelijk om ons een beetje wegwijs te maken in de buurt, waar vinden we een fietsverhuur en een supermarkt. 

Het weer is meer dan uitstekend, zeker 24gr en fel blauwe hemel.

Ondertussen genieten we even op een van de vele terrasjes van koffie en warme chocola, die je niet kunt slurpen maar alleen kunt scheppen.

Dan zoeken de supermarkt weer op en doen de nodige inkopen, want in een appartement moet je toch wel voor jezelf zorgen.

Het appartement ligt op vier hoog, een echt penthouse, dus vele trappen op, maar dan heb je ook wat, met twee balkons, dus altijd zon of schaduw. 

Na de eerste  stappen zijn we even toe aan wat rust en daar is dat balkon weer prima voor.

Hierna gaan we de stad verkennen en doen dat met de metro. Ons verblijf is niet ver van het strand vandaan en ligt in een lekker rustige buurt. Eigenlijk een vroeger vissersdorp met smalle straatjes en steegjes. Een auto kun je hier wel vergeten. 
Het oude centrum dus, daar gaan we naar toe met de metro. Daar ontdekken we veel en het is er gezellig druk. Op zoek naar de kathedraal gingen we precies de verkeerde kant op, maar de toerist informatie bood uitkomst en uiteindelijk vonden we de kathedraal  zo mooi, daar zijn haast geen woorden voor. 

Zo langzaam aan begint er wat te knorren maar een stuk pizza helpt dan al gauw, waarna we de metro weer opzoeken en terug naar ons appartement. Ook gaan we even naar het strand, maar omdat het al donker is weinig te zien. Teruglopend zoeken we een snelrestaurant, maar dat blijkt iets teveel van het goede, dus kopen we bij een bakker op de hoek twee lekkere stukjes pizza en zetten ons in het appartement in de ruststand. 

Het valt op dat het tot zeker zes uur licht blijft. 

Morgen willen we fietsen gaan huren en een toer daarmee gaan maken. 

Op pad

Maandag 25 nov 2019

Vandaag gaan we dan toch naar Valencia. Eigenlijk was ons plan om al twee weken eerder te gaan en alles daarvoor was dan ook al geregeld, zoals vluchten en verblijf. 

We vertrekken morgenvroeg om 07:00 uur vanuit Eindhoven en dat is te riskant om per auto of trein te gaan, dus verblijven we een nacht pal boven de vertrekhal in het Tulip Inn hotel. Prima en vooral rustig hotel en de kosten kun je bijna wegstrepen tegen het parkeertarief, en dat vermijden we ook door met het openbaar vervoer te gaan. 

NA WOORD

NASCHRIFT. 

Om iets meer te kunnen begrijpen van het land DPRK oftewel NKorea moeten we even terug in de geschiedenis. 

Begin vorige eeuw werd heel Korea door Japan bezet. Deze bezetting duurde tot 1945 en mede door het verzet onder leiding van Kim werden de Japanners verdreven. Kim was de grote held. Aan het einde van de tweede wereldoorlog wisten de geallieerden eigenIijk geen raad met Korea en dachten dat het niet op zichzelf kon overleven, daarom werd een tijdelijke verdeling, een soort protectoraat, ingevoerd. Een noordelijk deel gesteund door Rusland en China en een zuidelijk deel gesteund door de westerse geallieerden. Het noorden had een succesvolle industrie, terwijl het zuiden hoofdzakelijk agrarisch en armer was. Kim wilde graag ??n natie en zag in 1950 zijn kans schoon dat te verwezenlijken, met toestemming en support van Rusland en China. De geallieerden hadden veel van hun troepen teruggetrokken uit het zuiden, omdat hun aanwezigheid minder relevant werd, dachten ze nog. Kim viel gewoon het zuiden binnen en verraste iedereen daarmee. De VN pikte dat niet en onder leiding van USA werd een tegenoffensief gestart, het zuiden werd op een haar na onder de voet gelopen. Door de inzet van de VN verloren de noorderlingen terrein en moesten zich gaandeweg terugtrekken, maar opgeven deden ze niet. Amerika besloot om met bombardementen het noorden op de knieën te krijgen. Intussen draaide de propaganda machine van Kim op volle toeren en hij manipuleerde de geschiedenis zodanig dat hij bewijzen beweert te hebben dat Amerika de oorlog was begonnen aan de hand van onderschepte correspondenties en telexen. Feit is dat het noorden kompleet plat werd gebombardeerd. Na de wapenstilstand riep Kim zichzelf uit als overwinnaar. Ieder kontakt met de buitenwereld werd afgesneden en het noorden werd in rap tempo wederopgebouwd en welvarend. Zelfs zuiderlingen immigreerden naar het toen veel welvarender noorden. Kim was en bleef de grote held mede door repressie en totale isolering. De bevolking ziet hem nu als hun redder en als zodanig worden de opvolgers ook gezien. 

Weer terug .

Dinsdag 7 mei 

Na een onrustige nacht, waarin ik slecht heb geslapen, al om half vijf klaarwakker. Tegen zessen toch maar douchen en koffer en rugzak verder organiseren voor vertrek. 

Om half zeven maar naar de receptie in afwachting van de taxi. De receptionist die nachtdienst gehad schijnt te hebben lag nog languit op een stretcher achter de balie en schrok wakker van mij. Wij begrepen elkaar nauwelijks maar hij toverde zijn smart phone tevoorschijn en daar werd alles keurig wederzijds vertaald. Maar toch begreep hij maar niet dat ik twee consumpties die ik gebruikt had, gewoon wilde betalen. In plaats daarvan gaf hij me twee consumpties en wilde er niet voor betaald hebben. We begrepen elkaar dus absoluut niet.  Goed ik heb die maar in dank aangenomen en vriendelijk dank je wel geknikt. Jammer, want op de luchthaven moet ik ze weer weggooien. Om kwart voor zeven stond de taxi klaar en ook met de chauffeur was communicatie alleen mogelijk via de smart phone, en die bleef tot het allernoodzakelijkste beperkt. Na een uur rijden komen we op de AirPort en hij zet me keurig af bij terminal 3. Inmiddels heb ik wat ervaring in deze doolhof en ga direct naar de BA incheckbalie, maar daar is nog niemand helaas. Vertrek is gepland om 11:30 en het is nu bijna 08:00 uur. Even koffie genomen in een barretje.  Inmiddels ging de balie open kon ik mijn koffer afgeven. Op naar de gate, dat gaat weer via het bekende treintje en dit keer vrij soepel ook bij de security. Ik heb in Beijing lang gezocht naar een koffiebeker als souvenir maar nergens iets geschikt gevonden, wil iets met MAO bij gebrek aan beter. In de terminal ontdekte ik warempel een Beijing beker weliswaar  met het beeldmerk van Starbucks maar toch gekocht. Eerder heb ik ook een basebal petje met Beijing erop aangeschaft. 

Hoe het verder loopt vandaag dat zien we nog wel dan. Met een kleine vertraging kunnen we aan boord gaan. Als alles goed gaat zouden we om 12:00 vertrekken, dan is het 06:00 Nederlandse tijd. 

Uiteindelijk vertrokken we om even na 12:00. 

Na een lange dagvlucht komen we in de middag aan in London. Onderweg geprobeerd wat slaap te pakken, maar dat viel tegen. Aangekomen in London even met Leinie gebeld dat de aankomst in Dusseldorf volgens schema zal zijn. 

Moe, voldaan en met een rugzak boordevol herinneringen eindelijk weer thuis. Die herinneringen moeten nog allemaal even op zijn plaats gaan vallen de komende tijd evenals de honderden foto's.

Maandag in BEIJING

Maandag 6 mei. 

Zoals eerder gemeld vandaag wat rustig aan gedaan, en vooral in de buurt van een toilet blijven. Ik heb een wandeling door de buurt gemaakt vlakbij het hotel, waar ook het tjen à men plein is gelegen, dus ik dacht dat wil ik nu wel eens in het echt zien. Maar helaas alles was afgesloten en je komt er alleen in via een sluis met security check. Daar stonden ellenlange rijen dus daar ben ik maar weer weg gegaan. Het blijkt dat vandaag nationale feestdag is en iedereen vrij heeft, dus vandaar die drukte. De tijd heb ik ook benut om mijn verslagjes uit te werken op de iPad, dat kon ik fijn doen in de Starbucks op de bovenetage met een beker hot chocolate naast me. Geen mens die zich eraan stoort dat je hier uren zit te werken. Voor de afleiding ga ik een wandeling rondom het plein maken en geniet van de kleine winkeltjes in de smalle zijstraatjes, waar van allerlei dingen worden aangeboden, je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het er kopen. In de grote winkelstraat is alles veel  duurder en met een beetje afdingen in de zijstraatjes heb je wel eens een mazzeltje. Tijdens een wandeling werd ik plots aangesproken door een westers uitziende dame die vroeg of Engels sprak, toen ik dat bevestigend beantwoordde vroeg ze naar een of ander winkelcentrum, maar ik had ook geen idee. Toch liepen we een tijdje samen op en hadden we leuke conversatie. Zij kwam uit Australië en ging verder door naar Mongolië onder andere. Vervolgens heb ik weer geprobeerd op het grote plein te komen zonder het gewenste resultaat. Verdere pogingen heb ik maar achterwege gelaten. De rest van de dag heb ik weer besteed aan het uitwerken van mijn notities die ik thuis op de reisblog kan plaatsen. Foto's moet ik nog even uitzoeken. Inmiddels contact met het taxibedrijf dat mij morgenvroeg om 07:00 uur moet komen ophalen om naar het vliegveld te brengen voor de vlucht naar huis, die gaat om 11:40. Om tot de slotsom te komen dat vandaag een verloren dag is geweest. Dus maar op tijd naar bed, want morgen vroeg eruit en geen ontbijt want dat is pas na 07:00 uur beschikbaar. Soms lopen dingen anders dan gepland.

Aankomst en verblijf in Beijing

Zondag 5 mei 

Om 08:45 uur aangekomen in Beijing. Hier wordt het spannend om het hotel te vinden, er is immers geen transfer omdat volgens zeggen het hotel om de hoek zou liggen. De reisbegeleider was zo vriendelijk om dat ook uit te zoeken op zijn navigatie. Google maps en andere Google items werken niet in China. Volgens hem zou het 15 minuten lopen moeten zijn aan dezelfde straat als het centraal station. Voor de zekerheid toch maar een taxi en de begeleider legde de chauffeur in Chinees en via zijn mobieltje uit waar ik heen zou moeten. Dat kwartiertje lopen werden inmiddels drie kwartier met de taxi en we draaiden een obscuur uitziend straatje in, je kunt je voorstellen dat de schrik mij om het hart sloeg. Zeker toen hij stopte en riep hier is het. Ik dacht dat kan niet waar zijn en hij gaf me de telefoon en die dame van dat zogenaamde hotel bevestigde dat het juist zou zijn. Oké met lood in mijn schoenen naar binnen. Het is een echte volksbuurt waar het leven zich op straat afspeelt, niks mis mee hoor, maar niet wat ik in eerste instantie had verwacht. De taxi kostte 29 RMB (de chinese munt), die had ik net op tijd nog gekocht van de begeleider. 

De receptioniste herkent mijn voucher dus dit moet het zijn, maar mijn kamer is pas om 13:00 uur beschikbaar. Ik laat mijn koffer en rugzak achter en ga aan de wandel. Bij Starbucks eindelijk weer eens lekkere koffie boven op het terras in het zonnetje. Vervolgens weer aan de wandel op zoek naar een geldautomaat, want zonder Chinees geld kom je hier niet veel verder, ze nemen geen dollars of euro's aan. De enige ATM die ik vond accepteerde geen van mijn cards. Zelfs in de McD worden geen dollars aangenomen.  Van het laatste Chinese geld bij McD een hot chocolate gekocht, wat een ramp. Ook een alleraardigste mevrouw die me wilde helpen, kwam er samen met mij niet uit en nergens een bank te vinden. In de grote winkel boulevard staan tal van bronzen beelden die een ambacht uitbeelden dat verwijst naar een van de winkels in de nabijheid. Heel mooi. Gelukkig wel mooi weer. WiFi doet het buiten ook al nergens. Zo vriendelijk en behulpzaam ik de Koreanen heb ervaren, zo lomp en absoluut niet genegen om te helpen zijn de chinezen, tot nu toe. Voordat ik deze reis begon dacht ik nog simpel aan Chinees geld te kunnen komen door overgebleven dollars om te wisselen of geld uit de muur te trekken. Dat is een grote misser dus. 

Ik moest even nodig gebruikmaken van een openbaar toilet, dat is een belevenis, twee hurk toiletten en een gewoon zit toilet, daartussen een klein schotje, geen deur. Wel een beetje schemerdonker. Ja, je moet je aanpassen.  Intussen weer een bank gevonden, nu de Postbank, maar die gaat pas om 13:00 uur open, even gewacht dus, maar helaas geen cash, ze stuurde mij naar een andere bank, daar stonden tal van ATM machines, maar geen van alle accepteerde mijn cards en er was ook geen balie. 

Na 13:00 uur maar eens naar de hotelkamer, benieuwd waar ik terecht zou komen. Wat schetst mijn stomme verbazing dat ik achter een oude gevel in een hypermodern hotel tegenkom. Het blijkt een oude bakkerij te zijn geweest die ze een jaar geleden hebben omgebouwd tot hotel met behoud van de originele voorgevel. Van alle gemakken voorzien, zo geweldig lux, zelfs een hypermodern toilet met verwarmde bril en warmwater spoeling en hetelucht droging. Hier werkt WiFi uitstekend. Via de app gebeld met Leinie. Vervolgens toch weer op zoek naar een echte bank en die ook gevonden, hier kan ik echt geld wisselen. De procedure om echter 30$ om te zetten in de nodige RMB is tijdrovend en duurde ruim een half uur. Eerst werd een iets ouder uitziend 20$ biljet geweigerd. Uitgebreid werden mijn paspoort en visum gecontroleerd en gekopieerd. De drie biljetten die ik afgaf gingen door meerdere handen en door twee geld telmachines. Eindelijk waren meerdere employees het eens over de transactie en kon overgegaan worden tot uitbetalen van maar liefst 200 RMB. Eerst moesten ze ook nog precies weten in welk hotel ik overnacht. 

Ik voelde me de koning te rijk met zoveel geld op zak. Nu zou ik met gemak inkopen kunnen doen. Het blijft echter beperkt tot een petje en een beker. De oorlog in mijn inwendige gedeelte verhinderde dat ik van enige maaltijd gebruik ging maken en beperkte me tot een stuk of wat bananen. 

Ik kreeg een smsje van de operator van de geplande toer, die gepland stond voor maandag, dat ik om 06:50 uur klaar moest staan bij een metro station in plaats van dat ik opgepikt zou worden om 08:00 uur in de lobby van het hotel. Terwijl 's middag nog door de receptie van het hotel was gebeld naar de operator of dat ophalen om 08:00 uur ook wel klopte en dat werd bevestigd. Geen idee waar die metro is en hoe er te komen. In overleg besloot ik om er maar van af te zien, ook al omdat de eerder genoemde oorlog nog voortduurde. Dan is een dagje rust beter. Ook ORS ingenomen. Lang met Leinie gesproken via de app, dat is voor mij kostenloos. Met mijn mobieltje is bellen niet mogelijk gebleken. 

Van Pyongyang naar Beijing per trein

Zaterdag 4 mei 

Dag van vertrek. Om 09:30 uur gaat onze bus met onze vaste begeleiders naar het centraal station, waar we afscheid nemen van de begeleiders, soms een beetje emotioneel. Je hebt toch negen dagen lief en leed met elkaar gedeeld, en de kans dat je elkaar nog eens zult ontmoeten is erg klein. De trein vertrekt om 10:30 uur. Hoewel we een zes persoons (slaap)coupe hadden gereserveerd werden we met zijn vieren ondergebracht in een luxere vier persoons coupe, dus lekker ruimte voor ieder van ons. Deze vier zijn naast mijzelf de twee Spanjaarden en de vaste begeleider van Koryo tours. Met een rustig gangetje van ik schat 30-40km/h schuiven we door het platteland. Rond het middaguur ga ik samen met de begeleider naar de dining Car om de lunch te gebruiken weer puur Koreaans, waarschijnlijk is daar iets mis gegaan want later ontstond er een aardige herrie in de inwendige mens, wat toch wel uitmondde in een komplete oorlog. Ondanks dat heeft het goed gesmaakt. Rond 14:00 uur een langere stop. Na ruim drie kwartier zet de trein zich weer in beweging. Het toilet is een hurk wc, geen papier. Wel redelijk schoon.  Onderweg zie je hier en daar op het platteland dat de was en de afwas in een stroompje gedaan wordt ondanks het extreme lage waterpeil. Regelmatig zie je langs de route personen die een vlag gestrekt houden ofwel groen, geel of rood, kennelijk de manier van seinen naar de machinist. Het landschap is slaapverwekkend saai en glooiend, steeds hetzelfde met af en toe een kleine nederzetting met standaard eenzijdige bebouwing, veelal agrarisch georiënteerd. Ik krijg de indruk dat het erg droog is, op een enkele rivier na staan bijna alle stroompjes en beekjes praktisch droog. Deze moeten dus wel voor de nodige irrigatie zorgen op de meest voorkomende rijst velden. Overal wachtposten in uniform met grote schijnwerpers. De communicatie met de medereizigers is en blijft moeilijk. Zij spreken een Australisch soort engels en wel zo rap dat het nauwelijks te volgens is, en daarbij werkt mijn hoorapparaat ook niet echt mee. Dat is de enige tegenvaller op deze reis. Voor de rest heb ik me geconcentreerd op wat er wel te zien is. Ik heb dus heel veel gezien en ontzettend veel indrukken opgedaan. Een mens heeft tenslotte meer zintuigen dan alleen zijn oren. Kortom een onvergetelijke reis die ik nooit had willen missen. De foto's zullen deze verhaaltjes alleen maar completeren. Dat het aantal toeristen toeneemt is alleen maar positief voor dit land en voor wederzijds begrip. Mijn visie op dit uitzonderlijke land is toch een beetje bijgesteld, niet dat ik het met alles eens ben hoor. En ik heb in die negen dagen ook maar een heel klein deel van het grote land gezien. Ergens zal er ooit een kentering komen daar ben ik en met mij velen, van overtuigd. Je ziet steeds meer mensen met een mobieltje,  nu nog op een afgeschermd binnenlands netwerk, maar de techniek staat niet stil en de bevolking ziet toch ook hoe de toerist erbij loopt. Daarnaast is er al wel een speciaal mobiel netwerk voor buitenlanders, maar dat is nu nog waanzinnig duur, zelfs voor de toerist. Telefoonverkeer via de vaste lijn is al mogelijk vanuit de hoofdstad. Zo worden er steeds kleine stapjes gezet. Zelf heb ik drie keer rechtstreeks met thuis kunnen bellen. De oude miserabel uitziend flatgebouwen worden in snel tempo gerenoveerd en er verschijnt steeds meer luxe nieuwbouw. In de hoofdstad is ook druk verkeer ook met privé auto's. Je ziet wel veel groepjes mensen die uiteenlopende klussen lijken te doen, allemaal puur handwerk zowel in de stad als op het platteland. Veel werk wordt gehurkt gedaan met voeten plat op de grond, kennelijk leent zich de Aziatische lichaamsbouw daar uitstekend voor. Regelmatig zien we ossewagens en ossen die een ploeg voorttrekken is hier heel normaal. Een enkele keer een tractor. Tegen 16:00 uur komen we met vertraging aan in de grensplaats Sinuiju aan de NKoreaanse kant. Ruim twee uur hebben we daar stilgestaan. Diverse officials komen langs, paspoort en visum ophalen, diverse formulieren worden ingevuld en ieder formulier weer door een ander iemand opgehaald en gecontroleerd. Het aantal telefoons en camera's wordt gevraagd. Dan komt er iemand die willekeurig mijn rugzak binnenste buiten draait en de rest van de bagage negeert. Niks bijzonders. Dan gebeurt er een tijdje niks totdat iemand met een metaaldetector langskomt en iedereen daarmee aftast. Eindelijk krijgen we paspoort terug, het visum blijft ingenomen, je krijgt ook geen stempels in het paspoort. Eerst nog even de gelegenheid gebruiken om uit te stappen en op het perron de benen te strekken. Ik dacht even slim te zijn om eens even te kijken wat voor locomotief er wel voor zou staan, maar dat gaat niet helaas. Vervolgens gaat de trein over de grensrivier naar de Chinese grensplaats Dandong. In Dandong allemaal met alle bagage uit de trein en door de douane heen. Er staan enorme rijen, maar omdat onze trein vertraging had, lukte het om langs de hele rij te gaan en direct door naar de douane en door de scanner, anders zouden we de aansluiting kunnen missen.  Bij de Chinese douane dreigde er even wat mis te gaan door een misverstand. Ik gaf mijn paspoort en op de display kwam keurig Nederlandse tekst die vroeg om vingerafdruk etc. Ik meende dat zij vroeg om mijn vliegticket dus ik dook in de rugzak, maar ik moest alleen maar mijn vingerafdruk maken en bril afzetten voor de foto.  In Dandong zag ik ook enkele moderne HSL treinen, die speciale lijn loopt ook in rechte lijn langs het oude spoor.  

Nadat we net op tijd zijn ingestapt gaat de trein een stuk terug en koppelt op een ander spoor met een klaarstaande trein. Ondertussen duurde deze stop ook alweer meer dan een uur en na anderhalf uur gaan we dan. Even contact kunnen maken met Leinie via de app, telefonisch niet mogelijk. Diverse appjes binnengehaald, maar dat kost wel beltegoed. Slechts geslapen in de trein.